Nadja Lavrijsen

Ik hou van dansen, onze vier kinderen, nieuwsgierig zijn, de kleur paars, lekker eten en ik hou van mensen. Toen ik veertien was, las ik het boek 
De zwarte lieveling – het verhaal raakte mij en toen wist ik dat ik wilde werken met jongeren die het moeilijk hebben of niet meer thuis konden wonen. 

Ik ben de sociale zorg kant op gegaan in opleiding en werk. Ik heb me daarbij altijd verbonden gevoeld met mensen die zelf kunnen worstelen met contact, zoals mensen met autisme. Toch ging ik pas na twintig jaar echt met jongeren werken. Dit had voor een deel te maken met dat ik eerst moest ontdekken hoe moeilijk het kan zijn om bij mijn eigen gevoelens te blijven wanneer ik geraakt word door de pijn van een ander. Toen ik dat besefte kwam er een keerpunt, ik wilde leren om in verbinding te blijven, om aanwezig te blijven bij mezelf en bij de ander, met alles wat er op dat moment is.

Zo ben ik in 2020 begonnen aan de opleiding tot Wielwerk-Therapeut. Ik heb anders leren kijken naar mezelf, naar de verbinding met mijn gezin, en naar mijn wortels. Verbinding werd voor mij een nog waardevoller thema. Als therapeut geloof ik dat juist in die verbinding – met de ander, met mezelf en met de natuurlijke stroom – het zelfhelende vermogen van ieder mens aangesproken kan worden.